وخت چې زما هيلونه لاسونه په سر واړول

ماهم له دې غمه ډک جامونه په سر واړول

مانه په ژوندون کې د نجات ساحل چې ورک شولو

ما دغم درياب کې طوفانونه په سر واړول

دا ماشوم زړګى چې مې زندان ستا دغمونو شو

ما په دې زندان کې ځنځيرونه په سر واړول

خوب ارام چې ﻻړ ستا له غمه زما سترګونه

ماپه تورو شپوکې شوګيرونه په سر واړول

تاکه مې دګل غوندې نازک زړګى زخمي کړلو

ماهم دغاټول غوندې داغونه په سر واړول

خير دى که اميل شوم اودغم غاړې ته ولوېدم

ګوره چي مې څنګه فريادونه په سر واړول

ددی زړی کلا په هغه کونج کی

تر خاورو لاندې مې منګی ولیدو

له خاورو ډک وه خو مات شوی نه وه

پکی د سرو می یو بنګړی ولیدو

دکوم کلال د لاس هنر به وه دا

چی دومره کلک او پخوانی ښکا ریده

د چا د پټی مینی راز به ؤ دا

چی یی په مینځ کی دا بنګړی ښکاریده

منګیه څومره چینې تا لیدلي

د څومره د تیرې زمانې به یې ته

بنګړیه ته د کومې مور مینه یې

که راز د کومی یا رانی به یی ته

دکومی پیغلی په مړوند کی به وی

زیړه بنګړیه راته حال ووایه

د کوم مین تنده په تا ماتیده

سپیره منګیه را ته حال ووایه